Tajemnica lekarska

W świetle art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634 z późn. zm.) tajemnica lekarska jest ujmowana jako obowiązek lekarza do zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. Zachowanie w tajemnicy danych dotyczących pacjenta jest jedną z podstawowych zasad etycznych zawodu lekarza.

W piśmiennictwie wyróżnia się zakres podmiotowy i przedmiotowy tajemnicy lekarskiej. Na podstawie kryterium podmiotowego, zakres tajemnicy lekarskiej możemy podzielić na: fakty ustalone przez lekarza lub przekazane mu przez innego lekarza oraz fakty ujawnione przez pacjenta i inne osoby na jego żądanie. Tajemnicą lekarską objęte są zarówno wyniki przeprowadzanych badań jak i również diagnoza postawiona na ich podstawie, historia choroby i uprzednie postępowanie terapeutyczne, metody i postępy w leczeniu, wcześniejsze lub współistniejące schorzenia, hospitalizacje, przyjmowane leki. Rozciąga się to również na wszelkie materiały związane z postawieniem diagnozy lub leczeniem, a więc na zaświadczenia, notatki, kartoteki (por. M. Kapko, Komentarz do art. 40 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w: E. Zielińska, Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz, LEX, 2008).

Tajemnica lekarska nie obowiązuje bezwzględnie. Istnieją liczne przypadki, kiedy lekarz jest zwolniony z obowiązku jej dochowania, co więcej również zobowiązany do jej ujawnienia. W art. 40 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zawarte jest siedem wyjątków, kiedy lekarz jest zwolniony z zachowania tajemnicy lekarskiej. Zgodnie z tym, lekarz nie ma obowiązku zachowania tajemnicy lekarskiej gdy:

  • przepisy ustawy tak stanowią (np. zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów, Dz. U. Nr 169, Poz. 1411 z późn. zm., dopuszczalne jest ujawnienie danych osobowych o dawcy i o biorcy, gdy narząd ma być pobrany od żywej osoby);
  • badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych ustaw, organów i instytucji, wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje (m. in. policję, prokuraturę, sąd);
  • zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób;
  • pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy po uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia;
  • zachodzi potrzeba przekazania lekarzowi sądowemu niezbędnych informacji o pacjencie;
  • zachodzi potrzeba przekazania innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.

Kwestia tajemnicy lekarskiej została, również uregulowana w art. 13 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 159 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem pacjent ma prawo do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz