Pacjent małoletni

I. Pacjent małoletni, który nie ukończył 16 roku życia
Zgodnie z art. 9 ust. 7 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 159 z późn. zm.), pacjent który nie ukończył 16 roku życia, ma prawo do informacji jedynie w zakresie potrzebnym do prawidłowego procesu diagnostycznego i terapeutycznego. Zasadą jest zatem informowanie przedstawiciela ustawowego o stanie zdrowia pacjenta małoletniego.

Zgodnie z art. 31 ust. 6 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634 z późn. zm.), jeżeli pacjent nie ukończył 16 roku życia, lekarz ma obowiązek udzielić przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu osobie bliskiej pacjenta. Osobą bliską pacjenta małoletniego poniżej 16 roku życia może być zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta krewny lub powinowaty do drugiego stopnia w linii prostej lub przedstawiciel ustawowy. Pacjentowi lekarz powinien natomiast udzielić jedynie informacji w zakresie i w formie potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego. Ponadto pacjent ma prawo do wyrażenia swojego zdania w odniesieniu do przyjętych metod terapii.

W przypadku sprawowania opieki medycznej nad osobą małoletnią poniżej 16 roku życia, zgodnie z art. 32 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, wymagana jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego na wykonanie badania lub udzielenie innego świadczenia zdrowotnego. Gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego. Zezwolenie sądu jest wymagane także, gdy zgody na wykonanie badania lub udzielenie innego świadczenia zdrowotnego nie wyrazi przedstawiciel ustawowy lub opiekun faktyczny małoletniego.

Lekarz zgodnie z art. 34 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, może wykonać zabieg lub zastosować metodę leczenia lub diagnostyki stwarzającą podwyższone ryzyko wobec pacjenta małoletniego poniżej 16 roku życia, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe – po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego. Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniej poniżej 16 roku życia, nie zgadza się na wykonanie przez lekarza powyższych czynności, a są one niezbędne dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego. Wskazane zabiegi lekarz może wykonać, bez zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

II. Pacjent małoletni, który ukończył 16 rok życia
Zgodnie z art. 9 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta prawo do informacji w pełnym zakresie ma pacjent pełnoletni oraz pacjent małoletni, który ukończył 16 rok życia.

W przypadku pacjenta, który ukończył 16 rok życia należy zawsze przekazywać informacje o stanie zdrowia także jego przedstawicielowi ustawowemu. W myśl przepisów przywołanej ustawy pacjent, który ukończył 16 rok życia ma jednakże prawo do informacji, w takim samym zakresie, jak jego przedstawiciel ustawowy. Natomiast w sytuacji, w której pacjent małoletni, który ukończył 16 lat, jest w stanie zdrowia uniemożliwiającym zrozumienie przekazywanych informacji, informacje są przekazywane w pełnym zakresie tylko przedstawicielowi ustawowemu.

Zgodnie z art. 31 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek w sposób przystępny przekazać informacje o stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu pacjentowi, który ukończył 16 lat. Zgodnie z wskazaną ustawą odbiorca informacji nie musi być pełnoletni lub posiadać pełnej zdolności do czynności prawnych.

W przypadku sprawowania opieki medycznej nad osobą małoletnią powyżej lat 16 zgodnie z art. 32 ust. 2 i 5 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty wymagana jest również (obok zgody przedstawiciela ustawowego lub faktycznego pacjenta) zgoda małoletniego na wykonanie badania lub udzielenie innego świadczenia zdrowotnego. Gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego lub porozumienie się z nim jest niemożliwe, wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego. W przypadku natomiast gdy małoletni, który ukończył 16 lat, sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jej przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.

W przypadku konieczności wykonania zabiegu lub zastosowania metody leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko wobec pacjenta małoletniego powyżej 16 roku życia, zgodnie z art. 34 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz musi uzyskać na to zgodę przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe – zezwolenie sądu opiekuńczego. W takich przypadkach wymagana jest także pisemna zgoda pacjenta. Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego powyżej 16 roku życia nie zgadza się na wykonanie przez lekarza powyższych czynności, a są one niezbędne dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego. Wskazane zabiegi lekarz może wykonać, bez zgody przedstawiciela ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego pacjenta lub sąd opiekuńczy.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz